Já er ekki kominn tími til að blogga... Nú er ég staddur í Oslo tók brjálaða ákvörðun um að kíkja hingað í nokkra daga til að hitta Maiju frá Lettlandi. Þetta er eflaust sú klikkaðasta ákvörðun sem ég hef tekið á ævinni og er ég helvíti ánægður með hana.
Þessi stelpa hefur einhver áhrif á mig sem ég gæti ekki lýst hérna á blogginu. Ég veit bara það að ég hef minnstan áhugan í heiminum að fara til íslands aftur..

Er maður að gera einhverja vitleysu eða? Ég veit það ekki kannski en ég held að á meðan maður brosir hringinn megi maður alvega gera það....er það ekki?... Nánar

Það er nú orðð pínu síðan að ég bloggaði síðast en það má rekja til þess að annað hvort hef ég verið of þreyttur til að nenna að blogga eða bara ekki við tölvu því ég var að reyna að kynnast austurríkismönnunum á börunum hérna.

Jólastemningin hér er rosalega skrýtin það eina jólalega við vinnuna í dag var það að ég var með jólasveinahúfu frá Perlu. 
En ég veit ekkert hvað ég á að vera blogga mikið nema það að við ætlum öll íslendingarnir saman út að borða á eftir og líklegast endum við á því að fá okkur Kebab eða pizzu. Það hljómar mjög vel.

...þar til næst 

Já þá er kannski tími kominn til að blogga.
Við erum loksins komnir með internetið hérna í Sölden, þannig að nú getum við farið að bögga ykkur heima á klakanum hvað það er mikill snjór hérna og hvað það er gaman að renna sér niður brekkurnar.
Við mættum til Sölden síðasta föstudag og fengum aðgang að herberginu okkar sem er ekkert rosalega stórt en 2 rúm fullt af skápum eldhús og svona flotterí. Við gerðum nú voðalega lítið á laugardeginum annað en að hitta yfirmannin okkar og fá passann okkar og svona. Sunnudagurinn var heldur líflegri og fórum við þá í fjallið og renndum okkur á brettunum eins og við gátum og fórum upp í 3000 og eitthvað metra hæð. Strax á sunnudagskvöldið hittum við fyrsta fólkið hérna í Sölden voru barþjónar á bar sem heitir Kuckkuck og er fyrsti barinn sem maður sér þegar maður rennir sér niður frá Giggijoch. Óskar spjallaði við mömmu sína vel kominn í glas og það var æðislegt að hlusta á það samtal. 
En ég veit ekki hvað ég á að segja meira annað en að okkur vantar potta pönnur til að elda mat sem er ekki örbylgjumatur...
... en þar til næst

Já við erum búnir að vera hérna á Ítalíu í tæpa eina og hálfa viku og hér er lífið bara snilld. Það er ekki hægt að segja að við séum búnir að gera geðveikt mikið en samt búnir að áorka alveg helling. Hér er stuð að djamma með Gísla og Gísli er einn besti gestgjafinn hérna á Ítalíu, Við kíktum á sunnudaginn í Obereggen sem er skíðasvæðið hérna rétt hjá og það var sko stuð. Ég keypti mér snjóbretti um daginn og notaði það í fyrsta skipti þarna og ég er ekkert sá albesti á bretti í heiminum en samt betri en Gísli. Ég prufaði skíðin hans Gísla og vá hvernig getur fólk verið í skíðaskóm allann daginn. 
Skíðamenningin hérna úti er aðeins öðruvísi en heima því hér er bar við hverja einustu lyftu og var það ekkert að hjálpa okkur þegar við vorum að renna okkur til baka nokkra kílómetra á þröngum stíg í kolniðarmyrkri eftir svakalegt opnunarpartí skíðasvæðisins....

Gísli er núna að reka á eftir mér að ég fari að finna mig til því við erum að fara klifra einhversstaðar hérna í nággrenninu eða eiginlega alveg hálfa leiðina til Sölden.

....þar til næst  

Jæja það ættu allir að vita það núna en við erum komnir til Bolzano á Ítalíu. Ferðin hingað var bara hin fínasta þrátt fyrir að hafa þurft að vakna fyrir allar aldir á föstudaginn og taka lestina uppá flugvöll. Þaðan flugum við svo til Mílano og fengum einn ljótasta bíl sem ég hef á ævi minni keyrt. FIAT eitthvað drasl. Svona lítill sendibíll eins og Caddy.
Frá Mílanó keyrðum við á þessu ógeði til Bolzano og var það pínu erfitt því ég var svo þreyttur en við komumst heilir þangað og hittum Gísla og fórum svo á Íshokkí leik hérna í næsta bæ.
Á laugardaginn spiluðum við svo fótbolta í næstum því 2 tíma og má segja á íslenska þríeykið hafi verið maður leiksins því að ítalirnir voru dolfallnir yfir spilamennsku okkar.
Eftir góða sturtu og smá mat var stefnan tekin niður í bæ og fórum við ofan í kjallara borguðum 15 evrur inn og drukkum eins og við vildum. Þegar við strákarnir erum komnir í ákveðinn fasa verðum við að gera eitthvað skemmtilegt og var það í þetta skipti þannig að ég fór uppá svið tók micrafóninn og kallaði á Óskar og við tókum 3 lög við góðar undirtektir. Þegar við ætluðum svo að taka 4 lagið kom einhver gaur og slökti á okkur því að það átti að loka kjallaranum.

Eftir svona laugardagskvöld var ekkert hægt annað en að taka því mjög rólega á sunnudeginum og gerðum við lítið annað en að spila Guitar Hero og glápa á bíómyndir, og sýnist mér allt stefna í eitthvað svoleiðis í dag því að það er skítaveður úti.

...þar til næst  

Já það er gott að vera harðsvífaður íslendingur sem kann ekkert betra en að svíkja útlendinga, ég meina þetta gera íslendingar best er það ekki?
Ekki það að við séum að svíkja þá í massavís en við komust allavegana að því að á öll söfn í eigu franska ríkisnins er frítt inn fyrir þá sem eru á aldrinum 18 -25 ára og eru með ríkisborgararétt í einhverju að aðildarlöndum evrópusambandsins.
Einföld leið til að komast frítt inn: Sýndu evrópska tryggingarskírteinið þitt, leiktu heimska útlendinginn og þú færð aðgöngumiða í hendurnar :)

Í dag fórum við á Louvre safnið og díses kræst hvað þetta er stór bygging, ranghalar út um allt, listaverk út um allt og fólk með myndavélar út um allt. Ég verð nú að segja að ég var ekkert ýkt spenntur fyrir þessu öllu saman og kanski má segja að ástæðan fyrir því hafi verið að allir skýringartextar voru á frönsku og vissi ég því lítið hvað ég var að skoða nema að ég skildi stundum frá hvaða ári hlutirnir voru. En fyrst maður var kominn þarna inn varð maður að kíkja á Monu Lisu og var þvílíkt margmenni að skoða hana þessa litlu "ljótu" konu sem er á einum veggnum þarna. Okkur Óskari fannst reyndar annað verk beint á móti henni mikið áhugaverðara því það var að minnsta kosti 50 fermetrar. En Mona Lisa er frægasta listaverkið á safninu og erum við búnir að sjá það. Check

En í gær fórum við uppí Eiffel turninn og það var skemmtilegt. Þetta er geggjuð upplifun að vera þarna uppi í þessu 120 ára stálmannvirki sem var reist fyrir heimssýningu og átti að sýna heiminum að frakkland væri í raun og veru heimsveldi. Eftir að hafa labbað upp tröppurnar á fyrstu hæðina, (aldrei labbað upp svona margar tröppur til að fara á fyrstu hæð) fannst okkur við vera rosalega hátt uppi og vorum við þar í dágóða stund, á annari hæðinni fannst við líka vera geðveikt hátt uppi og varla að við hefðum verið í svona mikilli hæð áður. Svo lá leiðin uppá topp, og þá varð þetta fyrst geggjað. Við vorum öruglega í 3 - 4 tíma í þessum turni að dunda okkur við að gera ekki neitt og bara að dást að útsýninu.
En ég eiginlega nenni ekki að skrifa meira núna og segi ég þá bara

...þar til næst

Fæturnir er lúnir og við sitjum heima hjá Caroline núna að bíða eftir að hún komi að sækja okkur því við eigum að vera að fara í eitthvað skátadæmi í kvöld. 
Gærdagurinn var í rólegri kantinum við sváfum út fengum góðan mat hjá mömmu hennar Caroline. Eftir það fórum við að skoða kirkju sem er reist á hæð fyrir ofan Moulin Rouge og heitir Sacre Coeur Basilique. Þessi kirkja var þokkalega töff og þurftum við að labba umm nákvæmlega 190 tröppur til að fara þangað upp og sáum við yfir alla París þaðan. Það sem er svo gaman í þessari borg er bara að labba eitthvað og sjá hvað gerist og gerðum við það í gær og fundum við þetta týpiska franska sem mar sér í bíómyndum. Teiknarar og veitingastaðir út um allt.
Í dag fórum við svo í Notre Dame og fengum að fara frítt upp í turninn þar afþví að stelpan hélt að Ísland væri í evrópu sambandinu en eins og við vitum er það ekki satt.

Þessi orð fara yfirlett ekkert vel saman, sérstaklega ekki þegar áfengið er komið með. En í gær var þetta ágætis blanda. Allt um það á eftir

En í gær röltum við Champs Elýsées í áttina að Sigurboganum eftir að hafa skoðað Operuna, Concorde og fleiri hluti. Eftir þennan göngutúr sem var býsna langur skelltum við okkur heim til Caroline til að skipta um föt því planið var að fara á eitthvað skiptinemadjamm um borð í bát á ánni í miðri París.
Þetta gekk allt eftir og á bátnum þekktum við fyrir aðeins einn mann og það er Sylvan félagi hans Óskars.
Um borð kyntumst við svo vinum vina Sylvans ágætlega og eftir að báturinn var búinn að sigla með okkur fram og til baka spurðu þau okkur hvort að við vildum skella okkur á alvöru næturlíf í París. Svarið var að sjálfsögðu já. Eftir að hafa reynt að komast inná nokkra Snobb staði fórum við inná Írskan pöbb. Þetta er sá alskrýtnasti írski pöbb sem ég hef farið inná því að þarna var fólk að dansa við RnB og fleira. En það var þó seldur Guinnes og við vorum í frábærum félagsskap.
Nú ertu öruglega farinn að pæla í hvenær löggan komi við sögu en það var rétt áður en við fórum inn á írska pöbbinn var ég að leika mér að halda jafnvægi á keðju bakvið Lour safnið og það var ekkert að falla í kramið hjá frönsku lögreglunni.

Eftir nokkra tíma dansandi var stefnan tekin heim á leið með viðkomu í Kebeb og frönskum og löbbuðum við Óskar 2 heim án þess að kíkja á kortið. Við erum farnir að þekkja París. :P... Nánar

Ég var búinn að blogga þvílíkt langa færslu í gær um fyrsta daginn okkar en það kom einhver villa í þessu kerfi og það datt allt út. En í grófum dráttum var ég að segja frá því þegar Óskar vakti mig með því að banka á gluggann heima, bjórinn í flugstöðinni, biðið á flugvellinum í París, pósthúsið sem Óskar sendi gítarinn sinn og snjóbrettið sitt, lestarferðirnar og fleira og fleira.
Þegar við mættum inn í París hittum við Héléne og fór hún með okkur heim til Caroline þar sem við fáum að gista alla vikuna.

Það er alveg ótrúlegt hvað frakkar eru góðir að elda því að við fórum út í búð með stelpunum og Agathe tók svona hálfa körfu af mat, og völla ( lesist með útlenskum hreim ) það var komin þessi dýrindis máltið. Og ég borðaði allt meira segja tómata með köldum mozarella osti.

En fyrsti dagurinn var bara mjög fínn og ætlum við að fara eitthvað að labba núna skoða eitthvað um í París.

...þar til næst... Nánar

Jæja þá er nú að styttast alveg svakalega í það að maður flytji frá Íslandi í nokkra mánuði. Þegar ég ákvað það að fara vinna í Austurríki virtist vera svo svakalega langt í það að ég myndi fara að það tók því ekkert að vera spá í þessu neitt en tíminn er eitt það skrítnasta sem ég veit um og hefur hann flogið alveg svakalega hratt frá mér,



Ég á eftir að gera allt áður en ég fer út. Ég veit tildæmis ekkert hvað ég þarf að taka með mér nema það að það verður eitthvað af fötum í töskunni, vegabref, tölvan og tannbursti, hvað meira á ég eftir að ákveða.



Ferðaplanið lítur samt mjög vel út fyrir mig og Óskar, við byrjum á því að fljúga til París og verðum þar í viku og förum þaðan til Ítalíu. Þegar þangað er komið er ekkert ákveðið nema að fara til Sölden 11. desember.

Ég fékk áðan senda leiðarlýsinguna á því hvar við eigum að hitta Héléne í París og þetta var alveg 10 til 15 línur um lestir, strætó labb götur hús og allur pakkinn og ef ég fylgdi þessari leiðarlýsingu myndi ég enda á Starbucks við Moulin Rouge. Neðst í bréfinu stóð svo. "Ef þú skilur þetta ekki segðu þá bara einhverjum að segja þér hvernig þú kemst á Starbucks við Moulin Rouge þegar þú ert kominn út úr flugvélinni"



En nóg í bili ég þarf að horfa á nokkra þætti af Scrubs áður en ég fer að sofa og svo pakka öllu dótinu mínu á morgun svo ég geti notað fimmtudaginn í það að vinna í Skemmtigarðinum.



...þar til næst... Nánar